Tentoonstellingstekst

​In 1999 overleefde een vrouw in Noorwegen de laagst gemeten lichaamstemperatuur ooit: 13,7°C. Tijdens het skiën belandde ze twee uur lang onder een bevroren rivier en raakte in een staat van schijndood. Ons lichaam “bevriest” al bij een temperatuur onder de 24°C, waarin we noch dood, noch levend zijn en waarin de tijd en ons lichaam stil lijken te staan.

Wanneer stoppen we met bewegen?

Kou zet ons in beweging. We rillen, bibberen en klappertanden om warm te blijven, we zwemmen in koud water voor onze gezondheid en we pakken in Nederland massaal onze schaatsen uit de kast bij temperaturen onder het vriespunt.

Kou is dualiteit. Het is gevaarlijk, pijnlijk, indrukwekkend en vredig. We kijken vol ontzag naar vallende gletsjers en staan stil bij de kracht van kou, maar maken ons tegelijkertijd zorgen over het verdwijnen ervan.

Kou is stilstand. In de geschiedenis, wetenschap en filosofie is kou een teken van stilstand en preservatie. Zo betekent de rune Isa (een teken uit het oude Germaanse alfabet) stagnatie en reflectie en kan kou er op Mount Everest voor zorgen dat iemand voorgoed stopt met bewegen, maar wel jaren later nog steeds volledig intact als lichaam te herkennen is.

​

Wat is onze menselijke relatie tot kou en ijs? En hoe kunnen we kou verbinden aan bewegen?